All Creatures Great and Small

Reisverslagen
Share

the promised land Print E-mail
Written by Mirjam de Leon   
Wednesday, 17 September 2014 00:00
Share

 

En we zitten hier gezellig en we zitten hier o.k. Ja, ja, roept u maarrrrrr

Man, man man, wat ben ik geschrokken.

Frank, al veel meer van de wereld gezien hebbende dan ik, had mij al jaren geleden verteld over een reis die hij ooit per bus, boot en per trein, had gemaakt, naar Alaska, waaronder Skagway. Op de folders die hij nog had, stonden foto's van prachtige winkels, gebaseerd op de goudkoorts van rond 1900. Authentiek, mooie gebouwen, oude typisch Amerikaanse straten enz..

Vanmorgen namen wij dus de al maanden van te voren geboekte fast ferry van Haines naar Skagway. Altijd leuk zo'n bootreisje van 45 minuten over de oceaan, langs onbereikbare stukken bergland. We kwamen om 12.00 uur aan, zijn vol goede moed ondanks de schok, richting Skagway gegaan, waren daar snel gillend gek weer uit gevlucht.

Nu zitten we, 14.00 uur, wachtend tot we eindelijk weer naar huis kunnen ( 18.00 uur) , vanaf een bankje op de kade, te kijken op een giga televisiescherm bovenop een megaflatgebouw gelijkende cruiseboot. En er liggen er hier vijf! Achter en naast elkaar, hebben deze walgelijk grote cruiseschepen 5 x 4000 mensen uitgespuugd. En die lopen hier allemaal verdwaasd rond, net zoals wij. Terwijl wij dit schrijven, trekt langs ons een lange schare verdwaalde mensen, retour naar de successievelijke boten. Meeste van deze verdoolde zielen zijn voorzien van roodgekleurde plastic tasjes met teksten van een spirit shop er op. Het moet inderdaad bij tijd en wijle wel een trieste gebeurtenis zijn op de schepen. Ook opvallend is dat de gemiddelde leeftijd, zelfs boven die van Frank en mij uit stijgt en de verwachtte vrolijkheid en tevredenheid, bij het merendeel ver te zoeken is. Kreupelheid? Ja! ( ongeacht nationaliteit). Afmeting, voorzien van duidelijk Amerikaanse voeddingsstoffen en bij een groot aantal mannen de geslagen houding die we ook al bij de tasjes dragende heren in de juwelierszaken tegenkwamen.

Tandartsen doen hier goede zaken.

Terwijl ik dit type, rijden achter ons de volgeladen bussen af en aan van en naar het dorp en wordt het bordje boven de haven gebruikt om een ouderwets soort selfie te maken, want je moet toch laten zien dat je hier echt geweest bent. Ik zou hier goud geld kunnen verdienen als fotograaf. De tientallen juwelierszaken in het dorp worden gerund door indiasche mensen en andersoortige nationaliteiten die zeker niet van hier zijn. De manier waarop de potentiële klanten naar binnen meegenomen worden, zonder dat deze dit in de gaten hebben is een film waard: oplichters in de mist. We hebben bewonderend toegekeken maar werden, toen wij niet bleken te reageren op deze adequate wijze van handel drijven, minder vriendelijk de deur weer uitgekeken. De raven die hier in de haven zich tegoed doen aan mosselen, tegelijkertijd fietsen, railing en alles onder schijtend, zijn verreweg de leukste attractie hier.

En even voor de duidelijkheid, dit zijn vijf cruiseschepen die komen voor een plaatsje zo groot als de Dam in Amsterdam! Nu heb ik mijn hele leven geroepen dat ik zo graag een keer een cruise zou willen maken. Dat is nu over!

Frank zei me dat het een succesvol dagje was.

 

 

 

 

 

 

 

Last Updated on Sunday, 22 February 2015 17:09
 
Excited......jeezzzzz Print E-mail
Written by Mirjam de Leon   
Sunday, 14 September 2014 00:00
Share

Jongens, jongens, jongens. Knettergek worden we hier. Overal om je heen zitten de kale arenden.

Daar tussendoor vliegen de ijsvogels en de zon is verwoede pogingen aan het doen door te breken.

We zij gearriveerd in Haines en zitten in onze cabin MET stoeltjes (dat is bijzonder hebben we door

schade en schande ontdekt) en zelfs een waranda met stoeltjes, aan de zee! Kopje koffie der bij,

 

koekje der bij en al foeterend van links naar rechts als er weer zon mooie jongen langs komt zeilen

terwijl we net weer even iets anders deden en de camera niet bij de hand hebben. Natuurlijk zijn hier

 

ook dolfijnachtigen en beren. Kortom, het is nu bijna twaalf uur smiddags en we hebben ons nog

niet eens aan kunnen kleden. Dat wordt weer niks vandaag.

De was is gedaan en we hebben ons touwtje gespannen. Mensen die ons goed kennen weten dat we

 

nies moeten hebben van kamperen. We zijn wel zo opportunistisch om de handigheidjes aan te

schaffen waardoor ook wij op onze oude dag, het gevoel hebben terug te keren naar de natuur. De

cabin heeft twee etages met een verbindingstrap die te recht staat en waarvan de dwarsliggers te ver

van elkaar af zijn om voor een mens met normale afmetingen, zoals ik, te kunnen beklimmen. Het

 

aanrecht (ja, die hebben we ook hier) is zo hoog dat hij tot aan mijn..komt en bij Frank tot aan zijn

 

navel. Ik sta me dus een ongeluk te rekken om de kraan open te kunnen doen en kan al helemaal niet

 

bij het raampje daarachter. Werelds!

Het uitzicht is van het meest vreselijke soort en veranderd continue van beeldschoon tot

 

onbeschrijfelijk mooi. Is dus simpelweg niet te pakken. We doen ons uiterste best om fotos te

 

maken om de mensen thuis te laten zien wat wij zien, en hebben daarvoor best wel aardige

 

apparatuur ter beschikking. Desondanks is het onmogelijk de schoonheid vast te leggen. Met enige

regelmaat zet ik belevingen op facebook en krijg lovende reacties, en weet dat het de omgeving te

kort doet.

We hebben het gevoel van vakantie, waarom? Er is al 1 zak met puffins verorberd tijdens een rit en

een tweede ligt te wachten op consumptie. Er zijn al een paar oatmeelkoekpakjes verteerd en de

 

auto is een regelrechte zwijnestal. De achterbank ligt vol en cameras voor de grijp, zodat we bij het

 

aanschouwen van iets moois (daar ligt dan ook het ondoenbare probleem van continuïteit en gekte)

 

 

wij onmiddellijk aan het fotograferen slaan. Inmiddels, sinds ik begonnen ben aan dit kleine

episteltje, zijn we anderhalf uur verder en zijn we nog steeds in ons stulpje. Maar genoeg! Basta!

Klaar!. Ik stuur wat zooi mee zodat jullie de omgeving en het uitzicht kunnen bewonderen en pakken

 

 

onze spullen om naar de beren te gaan, anderhalve kilometer verderop. De fotos zijn van voorachter-

 

, binnen en zijkant + uitzicht. Veel plezier en tot in de pruimentijd. Wij moeten gaan.

 

kusje

 

kingfisher

 

uitzicht

uitzicht 2

 

Last Updated on Sunday, 22 February 2015 16:33
 
Het klompenspoor de bergen door #5 Print E-mail
Written by Mirjam de Leon   
Thursday, 26 September 2013 00:00
Share

 

 

Vol goede moed, met grote teugen de koude lucht inademend (eindelijk vriest het) hijsen we alles de auto in en vertrekken.

Vesten, jassen en dassen aan; rugzakken om en dan lopen Frank en ik als een stelletje jonge klipgeiten de berg op. De klim begint op 1700 meter boven NAP. Met bepakking dartelen we over smalle bergpaadjes naar een hoogte van ruim 2 kilometer. En dat op onze ouwe dag......ondertussen de bejaarden (knarsetandend) terug groetend die ons -enthousiast bejegenend- met nog groter gemak passeren, maar ja die wonen hun hele leven al op deze hoogtes en spelen duidelijk vals.
Jarenlange training is hier aan vooraf gegaan en het resultaat is er naar. Binnen korte tijd zijn we boven.
Vandaag was een traktatie.

Glacier

Vanmorgen stond de thermometer ruim onder 0 maar we waren goed voorbereid van huis gegaan. Met de uit Nederland meegebrachte extra fleecevesten, handschoenen, petten, wollen kolletjes, koltruien en shawls en de nog aangeschafte thermohandschoenen, de opgeladen batterijen en extra geheugenkaartjes, reden we naar de parkeerplaats onderaan de gletsjer voor de klim naar de Pika's en, als we erg gelukkig zouden zijn, de alpen marmotten. ( sorry Doeke)

Hoary
Op ons eerste stuk werden we verwelkomd door een mooi harig jongetje. Dolgelukkig stonden we te filmen, fotograferen en te genieten. Hij ook trouwens. Tegenliggers op dit smalle pad vertelden, bij het zien van onze gelukzaligheid, dat er boven "nog veel meer waren". Hele families!

 

Uren hebben we tenslotte boven doorgebracht, ondanks warme lagen kleding, verkleumd tot in het bot. Het mooiste weer, dus licht, van de wereld want het sneeuwde. De marmottenkinderen, duidelijk gewend aan mensen, lieten zich van alle kanten bewonderen. De Pika's -die je gewaar wordt door hun gefluit, vandaar dat ze in het Nederlands Fluithaas heten- waren minder toeschietelijk. Vooral toen er een wezel (!!!!!!) langskwam rennen, op jacht - en naar later bleek had dit slanke wezentje Pika's op het menu staan- waren de kleintjes in een mum van tijd uit het zicht. Vooral de stilte viel ons op, gefloten werd er nog nauwelijks. (Fluitjes tussen de deur?)

Jongetje

Omringd door zoveel gezelligheid konden wij ons geluk echter niet op en hebben vandaag (in ongeveer 4 uur tijd) ieder zo'n 850 foto's weg staan schieten. Godverde, godverde, dat wordt weer dagen uitzoekerij.

De Klee's worden hier achterna gezeten door hordes toeristen, de ambulances rijden af en aan als er weer eentje op de horens is genomen (beest door het lint, hormonen zijn oren uit, auto met Japanners, raampje open: FLITS....deuk in de auto, Japanner hartaanval, broeders ook weer nut) en de vrachtwagenchauffeurs staan duizend doden uit als ze met 100 aan komen kachelen en er weer iemand boven op zijn rem gaat staan op de snelweg omdat er wat lieftallige bergschapendames op de weg staan te likken......

Geen Moose gezien, maar verder wel zo veel moois. Het is gewoon genieten.

Enfin, het T-shirt voor Moose is op de bus, de laatste klompjes voor Janet en Richard ook; de ijskast is bijna leeg en de champagne bijna op. Het wordt denk ik zo'n beetje tijd de koffers in te pakken (als alles er in past.... en anders roltas nummer 5 ook maar in gebruik te nemen) en morgen de laatste volle dag in te gaan.

Morgen nog een mooie middellange bergrit. Mocht er - in tegenstelling tot andere dagen - niets meer gebeuren dan was dit het slot van het klompenspoor de wereld door. De klompen zijn op de plek van bestemming aangekomen. De klompendans kan beginnen.

..

 

 

 

 

Last Updated on Sunday, 22 February 2015 16:11
 
Het klompenspoor (deels) de wereld door #4 Print E-mail
Written by Mirjam de Leon   
Saturday, 21 September 2013 00:00
Share

In de bergen horen we als het donker wordt een uil, het moet een grote zijn en we denken aan een Oehoe.

'S nachts horen we coyotes en van verre horen we de frutjes. Ze zijn in de minderheid dit jaar want in het zicht zijn ze niet. Wel hebben we - geheel onverwachts - een wezel (hier heet het arme diertje een " least weasel") gezien en met een totaal van 10 verschillende beren, een aantal orca's en bultruggen; 1 hert en een grote hoeveelheid gieren, ijsvogeltjes en adelaars, horen we niet te klagen. Al vinden we het jammer dat de foto mogelijkheden niet optimaal waren.

wesel

We zitten vlak bij een park waar in de maanden Februari tot Mei de Elanden, beren en ander soortig aantrekkelijks, in grote getalen aanwezig zijn. Nu zijn ze hoog in de bergen en voor ons onbereikbaar......   De verwachting is dat dit jaar in oktober op diverse plaatsen de beren alsnog afdalen uit de bergen. Dit alles doet me er ook aan denken dat volgend jaar juli er bij Bella Bella een groot festival is. Alle First Nations people vanaf het topje van Alaska tot onderin Amerika komen met eigen gemaakte kano's bij elkaar.


Frank en ik hebben het er elke dag over wat we moeten doen: blijven tot en met .........of terugkomen in oktober..........teruggaan tussen februari en mei..........en wat dan te doen in volgend jaar juli????  We hebben hier diverse leegstaande huizen gezien....dus als nieuwe of tweede woning......al moet ik eerlijk zeggen dat sommige aangeboden toiletgelegenheden wat te druk bezet zijn gezien de rijen wachtenden.

tweede huis

Onderweg naar de lodge kwamen we op de snelweg een boom tegen. Niet zo maar een boom, nee, een omgekapte. De daders, man met oorkleppen en stationair draaiende zaag en vrouw met grijs haar en houthakkers hemd, waren doende de door hen gekapte boom van de weg te halen. Gelukkig was de boom niet op de elektriciteitskabels gevallen en ach, zo'n snelweg, ruimt zo makkelijk op. (Wordt dit ons voorland als we hier wonen, oud zijn en ons hout sprokkelen voor de koude winterdagen, vragen we ons af.)


Vandaag werden we verblijd met een paar foto's van een vriend hier uit Canada waarop te zien: gehavend gezicht, een persoon liggend met brace op brancard en bijgevoegd, natuurlijk via internet, de rontgenfoto waarop te zien is dat er een stuk is afgebroken van een nekwervel. We hebben gepland elkaar te ontmoeten een klein stukje verderop. Deze schade kwam door een val met fiets (gelukkig helm op) veroorzaakt door een natuurlijke tramrails.

Zullen we hem vragen op de fiets op onze afspraak te komen?

Voor deze mensen hadden we het laatste paar klompen van het klompenspoor. Waarschijnlijk zullen we ze per post afleveren want ik verdom het ze mee terug te nemen.

Morgen schijnt de eerste regenachtige dag te worden met mogelijk onweer, dus gaan we winkelen want de koffers zijn bij lange na nog niet gevuld en we hebben tenslotte dit jaar gezien de ervaring in voorgaande jaren eentje extra meegenomen.

Last Updated on Sunday, 22 February 2015 20:18
 
Het klompenspoor de wereld door (en terug)#3 Print E-mail
Written by Mirjam de Leon   
Monday, 16 September 2013 00:00
Share

Wij leven op grote voet!

Jullie herinneren je nog wel de bootreis waar wij een gehele bank hadden geconfisceerd en sommigen onder jullie kunnen je nog wel de overnachtig herinneren van een paar jaar geleden waar we op het toilet zaten met de brandblusser in de reet en Frank slechts zijdelings door de deur kon, nou, dat was nog ruim.

Terug aan land na een reis van een dag met bootje en vliegtuigje en grote boot, was de planning om vanaf Abbotsford te rijden naar Likely voor de volgende verblijfplaats.

Nu zijn we wel goed, maar niet gek en laten we ons niet in een pieplein kamertje persen waar Frank zich alleen om kon draaien met medenemen van onderdelen van het raampje dat maar een heel klein stukje open kon.

Een kamertje, in de gang gepropt naast de woonkamer van het onderhavige echtpaar met daarin, languit op de bank liggend een zoon die zich door niets en niemand af liet lijden want televisie keek.

De gehele dag had op dit kleine vertrekje de zon staan branden. Aan de andere kant van de kamer, die naar de gang, kwam de keuken uit waar men de dertig graden nog ruimschoots wist te overtreffen en de plastic boterham- en andersoortige zakjes (wil niet weten wat daar in gezeten heeft) hingen te "drogen". Ik werd ter plekke misselijk en wij wisten 1 ding zeker. hier zouden we niet blijven.

Toen wij door de fuhrer des huis te verstaan werden gegeven dat wij des ochtends om 4.00 uur een ontbijt door de hals dienden te werken (waar deze genuttigd moest worden was ons niet bekend want wij hadden geen stoelen (die pasten er namelijk niet in)) hadden we het wel gehad. Ondanks de vijfhonderd kilometer die wij net verorberd hadden en ondanks het feit dat het etenstijd was, trokken wij de stoute schoenen aan (we zouden worden afgeschoten als we die namelijk binnen zouden dragen!!!!!!!!!!!!!!), Frank pakte de koffers en tassen uit het strafkamertje om deze wederom in de auto te hijsteren en wij vertrokken met gezwinde spoed terug richting het westen.

Wat te doen?

We kunnen, als we vroeg vertrekken en zo gestoord zijn als we blijken te zijn, weer vijfhonderd kilometer rijden en alsnog naar Bella Coola. Garantie van beren, mogelijkheid van overstroming (is al 2 keer eerder gebeurd de dag na ons vertek aldaar) en eigenlijk 200 kilometer van ons oorspronkelijke pleisterplaats, als je drie keer vijfhonderd kilometer (min of meer) in een driehoek legt en rond gaat rijden.

Vol goede moed zijn we s'avonds naar een bekend hotel gegaan, ingechect, gaan bellen met tollfree en andersoortige nummers, een latere reservering omgegooid, gaan eten in de van vorig jaar nog bekende Boston Pizza, wasje gedraaid (jaarlijkse afwijking van me) en de volgende dag vertrokken naar onze huidige verblijfplaats. Wij hebben de beschikking over een suite met drie slaapkamers; grote keuken; grote zitkamer en badkamer en eigen patio.

Bij het platform kwamen we de twee rangers tegen die ook bij de ondertekening waren van het anti berentrofee schiet verdrag.

Later die middag al drie beren gezien en Frank dus weer gelukkig.

En dan te weten dat we vandaag de boot hadden kunnen nemen van Klemtu naar Bella Coola............want die ging op zondag. Een tochtje van 200 kilometer in 6 uur (met die langzame Ferryboot) in plaats van de huidig afgelegde 2000 kilometer in vier dagen.

Zojuist zijn de stoppen doorgeslagen en zitten we met zijn allen inhet donker. De honden huilen, net zoals de wolvenroedel een paar dagen terug. Er liggen berendrollen op de weg.....................

We hebben nog twee paar klompjes in de koffer, de rest is achtergelaten in het noorden.

Blijf kijken op onze site voor de nieuwste foto' s:
http://www.allcreatures.nl

Last Updated on Sunday, 22 February 2015 20:22
 
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 Next > End >>

Page 1 of 7
All Creatures Great and Small