Dineren met Beren Print
Written by Mirjam de Leon   
Thursday, 03 September 2009 06:03
Share 
Na een reis per auto en diverse vluchten met uiteenlopende kleinere en grotere vliegtuigjes kon het spotten beginnen. 
We gillen ze aan de Bald Eagles; de 5 Moose kinderen; een zeehond met adoptieneigingen, een groot aantal zeer aaibare honden; opgewonden frutjes van divers allooi en de mooiste otters die je maar bedenken kan.
Het is gelukt!
Gisteren was de test waar we het afgelopen jaar al naartoe geleefd hebben.  De eerste mogelijkheid om heel misschien met het vliegtuigje  naar de beren te gaan.......en we gingen. Het mooiste weer van de wereld, strakblauwe lucht en weinig turbulentie.
Dat we een tegenwind hadden waardoor we bijna stil hingen tot we bijna uit de lucht vielen en op het punt hebben gestaan weer om te moeten keren................
Dat we de vulkanen op een rij allemaal met een fijn wolkje as uitspugend zagen................
Dat er toch luchtzakken waren waardoor we tientallen meters naar beneden vielen (met alleen maar een hele koude oceaan onder ons)..........het maakt niet uit.
Zowel Frank als ik hebben genoten. De beren liepen om ons groepje heen, keken vertederd naar al die gekke tweevoeters die op een kluitje stonden terwijl je kon zien dat ze zich afvroegen wat voor toeters wij voor onze neus hadden die van die vreemde geluiden maakte terwijl we onze tanden lieten zien in gelukzalig grijnzen.
De sfeer zo ontspannen de hele dag. Geen enkele agressiviteit van mensen of dieren.
Een volmaakt samenzijn. Het kan dus inderdaad en het bewijs wordt dagelijks geleverd.
Tientallen beren waarvan een groot deel familie van elkaar zijn. Behalve intelligente ook heel sociale dieren.
Twee volwassen zusters die elke keer naar elkaar trokken en speelden terwijl ze eten deelden; een moeder met bijna volgroeide kinderen die te lui waren om zelf vis te vangen en dus hun moeder dat liet doen terwijl ze al gillend achter haar aan liepen tot ze eindelijk grommend, maar weer toegaf. Twee net niet volwassen weeskinderen die proberen dit jaar te overleven en de kans is 50/50. Een zwaar gewonde 1000 pond zware mannetjesbeer die niet liet merken dat er een groot gat in zijn schouder zat waar het vel aan hing en die zoveel respect krijgt dat alle beren voor hem opzij gaan.
We hebben onze lunch naast deze geweldenaars op zitten eten. 
Wel alle kruimels oprapend. Deze beren zijn namelijk door de strikte regels van Ken en Chris helemaal niet gewend aan ons eten.
Ze zijn wel nieuwsgierig naar " nieuwe" bezoekers maar niet naar hun eten en associeren mensen daar dus niet mee. In harmonie dineren met die prachtige grizzlyberen.
Ons vertrek kwam veel te vroeg.
En toen, terwijl we nog te vol waren van deze dag, kwam het moment dat  we de moeilijkste beslissing ooit moesten  nemen!
Vandaag, maandag, hadden we nog een optie genomen en er is nog plaats. Gaan we terug of gaan we hier weg.
Ons hart is duidelijk: nog een keer.