All Creatures Great and Small

We huren een vrachtwagentje Print E-mail
Written by Mirjam de Leon   
Thursday, 10 September 2009 05:23
Share

Hoe te reizen is een vraag die nog niet zo een twee drie te beantwoorden is. Het is erg afhankelijk van waar je bent; hoe je reist en met wie je vervoer geregeld is.

Anchorage in Alaska, eigenlijk een onbewoond en deels achtergebleven gebied, bevolkt door botte olieboeren aan de ene kant en Indianen aan de andere kant, heeft de meest gemoderniseerde incheckbalies die ik ooit heb gezien. Iedereen (ook de niet Engels sprekende toeristen) worden geacht op een internet kolom zelf elektronisch in te checken, zijn aldaar uitgespuugde labels aan de koffers te hangen en de baggage op een hele andere plaats in een soort zwart tunnelachtig gat te werpen en dit alles zonder enige bewegwijzering in welke taal dan ook. Het enig belangrijke is het gewicht van je koffer, maar daar reageert niemand op.

Voorts prop je jezelf in een slurfje waar je eindigd op het platform, buiten. Daar staan wat vriendelijk ogende heren met een karretje waarop staat: “ A la Carte” alwaar een ieder zijn handbagage alsnog dient te deponeren, hetwelk vervolgens alsnog achterin het vooronder van het vliegtuig wordt verwerkt. In elkaar gedoken en aan elkaar gekleefd vertrekt het geheel richting startbaan. Propellors op volle toeren en gaan. Je kan een kijkje nemen in de cockpit, want daar is geen deur voor en de co-piloot blijkt een pilotin te zijn die te klein is om over het dashboard heen te kijken. De stewardess rent zich een breukje want heeft een half uur om iedereen te voorzien van een flesje water. Je krijgt het toegeworpen en het wordt bijna onmiddelijk weer opgehaald want wind mee, dus landing wordt ingezet.

Onze volgende vlucht was met een groter want geen propellor vliegtuig. Ik was wat angstig want de landing van de vorige was rotte peer: duikvlucht met turbo remmer. Het was een wonder dat de staart bij die landing niet omhoog kwam. Toen wij na het inchecken stonden te kijken hoe men het ene karretje na het andere trapje met enige doelloosheid bleef verplaatsen, reed er een vrolijke baardmans met bakfiets waar voorop een rood mandje stond met belangrijk lijkend instrumentarium het platform op. Mannetje parkeert fietsje naast vliegtuigtrapje; loopt naar boven, heeft vermoedelijk een prettig gesprekje met de bestuurder en vertrekt. Vol vertrouwen mochten we daarna instappen voor het laatste stukje van onze reis. Dit vluchtje ging snel. Op elkaar gestapeld met 50 man in een soort Cessnaatje gingen we zo hard dat we Prince George bijna voorbij vlogen. Vlak voor de start bleek dat we 51 man mee moesten nemen dus die 51ste passagier werd bij de piloot op schoot gestapeld en mocht daarom ook als eerste van boord. Wij volgden gedwee en dankbaar.

Driewieler op vliegveld

Op de luchthaven van deze, toch best wel grote plaats, hadden we de keuze uit wel 2 bagagebanden. En passant hadden we opgemerkt dat, als er een Internationaal toestel aankomt in Prince George, men de luchthaven/aankomsthal in tweeen kan delen middels een halfslachtig soortement schuifwandje. Waarbij er voor die gelegenheid speciaal een deurtje is verstopt waar boven een mooie tekst staat: " welkom in Canada" . Wij voelden ons welkom en begaven ons naar een veelbelovende zwaarlijvige, maar uitermate vriendelijke dame met gescheurd hemdje waar we de sleutel kregen van onze 4x4. Op de parkeerplaats bleek ons autootje een joekel van een vrachtwagen te zijn, dus op naar het winkelcentrum en vullen maar. Jullie zullen het niet geloven, maar ik krijg deze, ook na 4 uur shoppen, nog niet voor de helft gevuld. Instappen moet hangend aan een handgreep en klimmend op een tweetal tredes. GEWELDIG! We kijken overal over uit en hoeven niet bang te zijn voor krassen of voorruitschade, want die zit er al. De tank heeft een inhoud van 120 liter. Als je gas geeft rijdt hij 1:2 en als je loslaat 1:10

Frank op bovenste treeplank

we hebben dus nog geen tankstation gezien..........................................Er zijn er namelijk al een groot aantal dicht.

We zitten nu al een paar dagen bij de beren in Hyder en Stewart en hadden zelfs de eerste dag zon. Bloedheet natuurlijk, dus wij tekeergaan in onze winterkleding. Gelukkig regent het nu al een paar dagen en denken we erover om af te zakken naar Jasper, voor onze Klees en onze frutjes.                  

Wel fijn om alle bekenden weer te zien dus we zijn omhelst, mee uit lunchen genomen en uitgenodigd.

Ik sluit af, kijk op het weerbericht en zal een fotootje bijsluiten.

Hou het behalve koel, ook gezond.

F & M

Last Updated on Thursday, 10 September 2009 05:55
 
All Creatures Great and Small