All Creatures Great and Small

Reisverslagen
Share

Honden, haren, hoosbui Print E-mail
Written by Mirjam de Leon   
Wednesday, 06 October 2010 08:39
Share

Hoera, we hebben beeld!

Na een ruime week verstoken van enig contact met de buitenwereld, hebben we een heel mooi hotel met wifi en kunnen we een beriggie sturen. Hetgeen onderin dit epistel is ge-epibreerd is dus ten delen achterhaald.

 

We hebben een storm gehad bij een meer waardoor de adelaars uit hun jasje en hun nest zijn gewaaid. We zijn bijna van de sokken gereden door een opgefokte politieauto die midden op de snelweg stopte en een onmogelijke draai maakte waarbij hij van de tegenliggerbaan, onze baan opkwam. Zwaailicht en gebaren en al.

 

We dachten dat we geen gevaar vormden omdat we de lucht die om ons heen hing de afgelopen dagen: verrotte vis.......... hadden kunnen camoufleren met rook van de stortplaats, waar we - echt helemaal per ongeluk en dus helemaal (echt niet) met de opzet beren te fotograferen - terecht kwamen en werden opgevangen door een vieze maar heel aardige mevrouw die ons vol trots haar tuintje liet zien, gemaakt van afval en weggegooide prachtige potten en beeldjes, terwijl verderop haar baas de spullen aan het verbranden was, willen jullie een kopje thee?

 

Klem gezet door een stel beren-look-a-like honden van veertig kilo minimaal het stuk, genieten we dan eindelijk van een huisje!

 

Normale stoelen; een tafel; een keuken; een badkamer en ruimte genoeg om een adelaarsweeshuis te beginnen. Een heel echt huisje waar je tenminste je k...nt kan keren en niet zijdelings door de deur heen hoeft. Waar we zelfs vier stoelen hebben om op te zitten naast een grotesk bankstel met (net als op de bedden) fijne handgemaakte, gehaakte tutsie-mutsie kleedjes. Ze zijn roze.............

 

Een huis met keuken waar we ons eigen ontbijt maken met de ingeslagen etenswaren. Mens wat een luxe!

 

De winkel waar we deze dingen kochten heet " Wholesale" , (is the wholesaleclub: no membership needed.), zit naast de WallMart, Save on Foods en Canadian Tire. Onze vrienden.

 

(De plaatselijke tientonner had zich gepositioneerd voor de deur, waar zij onvermijdelijk met iedereen fisiek contact had.)

 

Op deze paradijselijke plek, hebben ze allerhande voedsel in grootverpakking: pindakaas, mayonaise, augurken en al deze heerlijkheden koop je, of per pot (iets groter dan die bij ons lees 3x onze afmetingen en nee het lijkt niet op de Macro) en als dit niet voldoende is, koop je ze gewoon per emmer (die natuurlijk ook groter is dan onze emmers fritesaus). Ter verduidelijking: dit is een winkel voor partikulieren.

 

Met moeite houdt Frank me van de emmers af want hoe nemen we die mee naar huis?????????????????

 

Blij zjn we met de twee honden waar ik gisteren al heerlijk mee heb liggen rollen in het natte gras. Vanmorgen ontnemen ze ons de mogelijkheid naar buiten te gaan. Met hun 40 kilo stormen ze naar binnen, stortten zich op ons en gaan breeduit (bijnaam koe) op de grond liggen: buik = aaien. Pontifikaal in de deuropening en er is geen ontkomen aan. Die in- en inzielige blikken die ze ons toewerpen. Ze hebben tenslotte gisteren ook gezorgd dat de beer niet verder het terrein opkwam en hebben hun beloning verdiend.

 

Het zijn onze derde en vierde honden deze vakantie waarbij ik met allemaal, tijdens de begroetingsrituelen voor viervoeters, op de grond ben gaan liggen, (meegerekend de ober in het uiterst chique restaurant waarmee ik tijdens het diner diverse rugpijn-verbeterende-standjes heb geoefend. Er was toch verder niemand.)

 

Het is toch elke keer weer even slikken als er zo'n wolfachtig wezen met kop laag bij de grond, op je af komt. Is het een wilde, met kwaad in de zin of een vriendelijke met begroetingsgekte.

 

Bij onze eerdere overnachting hadden ze een hond en twee katten. Kat op schoot, over computer, in de auto, door de koffers.............we genoten van elkaars gezelschap. Het is altijd weer fijn als ik haarloos drie weken per jaar door het leven kan.

 

Ben geloof ik de laatste week hariger en witter dan toen ik aankwam.

Op 1 van de foto's kunnen jullie de badkamer van een overnachting vinden. Erg mooi gelegen met een Oehoe en een vliegende eekhoorn s'nachts, maar net iets te klein qua bouw zal ik maar zeggen, waardoor er -behalve een bed en een afgescheiden ruimte waarin toilet en douchecabine geperst kon worden- hier letterlijk niets meer bij kon.

 

Frank kon nog alleen zijdelings door de deuren terwijl ik me bont en blauw klem liep en wij ons tot in lengte van dagen af zullen vragen waarom ze een blusser, pal naast de toiletpot hadden gehangen.......................het eten was wel heet, maar zo heet...............

 

Vanwege de onmogelijkheden enige verbinding tot stand te brengen, schreef ik in ons luxe stulpje zonder wifi, maar met uitzicht op het meer waar de bald eagles overheen vlogen, alvast iets op, zodat we dit bij civilisatie over de digitale (snel) weg kunnen versturen. En wat is die weg allejezus traag. Het lijkt Alaska wel.

 

Om ons heen is de natuur op zijn mooist. Alles is groen en de zalmen zijn niet te tellen. Er wordt door de lokale bevolking, op elke beschikbare plaats langs de snelweg een auto neergedonderd, laarzen aangetrokken of bootje uitgeladen en hengeltje uitgeworpen. We hadden hier daarom verwacht een heleboel beren te zien maar hebben de laatste drie dagen alleen een zwart moederbeertje met kleintje gezien. Hoopvol gestemd gaan we vandaag proberen meer te scoren.

 

Overal roofvogels en op de oevers wemelt het van de kleine pootafdrukken van otters en aanverwante wezens. Over het meer vertrekken de gakkende ganzen en om ons heen vliegen de Stellar Jays brutaal krassend in de verwachting gevoerd te worden. Vanuit de bomen waarschuwen de eekhoorns elkaar dat we eraan komen maar ze laten zich helaas niet zien.

 

We hebben Prince Rupert, Kitimat en Terrace onderzocht en houden het voor gezien.

 

Morgen weer "on the move" richting Prince George, Williams Lake en Bella Coola waar we (even schakelen) hopen te verblijven in een luxe etablissement (ik zal toch mijn taal enigszins aan moeten passen) alwaar wij worden verwacht voor het diner en een boottocht met gids.

 

Misschien kan ik me voor die tijd nog ergens omkleden want na een ruime week kan ik mijn broek al in de hoek zetten en soep koken van de rest.

 

Wie weet lukt het me om morgen dit jullie kant op te zwiepen.

Hou het gezond.

Last Updated on Wednesday, 06 October 2010 09:09
 
Mais in de War Print E-mail
Written by Mirjam de Leon   
Wednesday, 06 October 2010 08:30
Share
Voor we een volgend onderdeel van onze reis starten even een update:
Canadezen zijn gek en wij zijn gezond.
Zo, dit is uit mijn systeem, en voor de uitleg, zie bijgevoegde foto!
De start van onze reis verliep wat chaotisch. De gereserveerde plaatsen in het vliegtuig waren gewijzigd, dus we moesten na het ontbijt en nadat we een vriendelijke meneer van de informatieafdeling tot wanhoop gebracht te hebben, en nadat we door de douane waren gegaan, weer terug door de douane en weer heen door de douane, vertrekhal in, trappetje op, rontgenapparaat door, marechoussee wederom vriendelijk gegroet te hebben (ik dacht dat ik hem al gegroet had een van de eerste keren maar het bleek een tweelingbroer te zijn dus we hebben hem verward achter ons gelaten), konden we eindelijk met de goede stoelen, genieten van de reis.
(Als er iemand wil beginnen met geld verdienen door te smokkelen , wij weten nu de weg). Na het nuttigen van de juiste hoeveelheid glazen bubbels hebben we de decadente oogjes gesloten.
Vlucht was prima, wandelmogelijkheden in de omgeving van het hotel minder. Sports bar onder het raam met veel rokende en luidruchtige Canadese inwoners die ons gedurende de nacht gezelschap hielden. Drie shopping centers op Nederlandse loopafstand zonder kruidenier, lekker om te winkelen maar om nu een bankstel mee te gaan zeulen......................
Leuke frutselwinkel met een speciale afdeling voor aanverwante huwelijksfeesten en al een heleboel voor Haloween, dierenzaak ter grootte van een flinke Albert Heijn, allerhande soorten afhaalchinezen of Mexicaanse drive-thru en een Dennys die 24 uur per dag open is! Wij hebben eten.
De volgende dag met klein vliegtuigje mee. Vooraf in het hotel ingechecked en de plaatsen toch maar weer gewijzigd van achterin naar haantje de voorste rij. Omdat er maar 15 mensen in konden en maar de helft bezet was hadden we ons de moeite kunnen besparen, maar we kregen wel een zakje lekkers (en daar begon ik mee, dus zie foto).
Genietend van de blote Indianen en blanke benen, zonder blinde-geleide hond dit keer, weinig zakenmensen en geen toeristen zagen we de bergen onder ons door gaan.
De eerst aangeboden auto was te klein (Subaru explorer) dus die hebben we omgeruild voor een Toyota Sienna en daar passen al onze vier koffers tenminste ruim in.
Volgende dag begon met een brandend waarschuwingslampje voor de bandenspanning. Een fatsoenlijk apparaat hiervoor met meetapparatuur is er niet dus heeft Frank met een aantal vriendelijke inwoners onder de auto gelegen om te proberen dit op te lossen. Na een half uur zijn we uiteindelijk naar een fatsoenlijke garage gereden waar ze met hulp van computers de zaak op de rit hebben gekregen, dus toen konden we op naar de beren.
De score tot nu toe:
Een heleboel " oude bekenden" van Fish Creek en we werden door de boswachters en alle vaste bezoekershartelijk begroet.
1 heel brutale raaf met verlatingsangst die al krijsend bleef proberen dichterbij te komen
10 beren, bruin en zwart, groot en klein
1 nerts
3 otters
5 bald eagles
3 coyotes en een paar hele mooie herten van het muildeer soort.
honderden zeehonden en een aantal bekende en onbekende huishonden
Voor onderweg hebben we een flink, verse stuk gerookte zalm gekregen, nog warm ook dus dat wordt genieten.
Vandaag zijn we laat want het is al licht. ....................................................hou het gezond
Last Updated on Wednesday, 06 October 2010 09:07
 
Wat lief. Denk erom: afblijven!!!!!!! Print E-mail
Written by Mirjam de Leon   
Monday, 14 June 2010 10:28
Share

Een wandeldingetje door de duinen en een mededeling voor dierenliefhebbers (en haters……………..)

 

Gisteren hadden we ons voorgenomen om even te kijken of de vossen er nog waren.

Na een half uurtje lopen zagen we het koppie van de ene, naast ons opduiken in de bebossing met een hongerige vragende blik waarna er opluchting en een blik van herkenning kwam. Hij kwam op ons af en had blijkbaar zo’n honger dat hij uiteindelijk het eten uit mijn hand at omdat hij me de tijd niet gaf het voor hem neer te leggen. Hij had zijn wintervacht uitgedaan, was wel vermagerd maar begint volwassen te worden.
Ook zijn zuster, die haar kinderen nog moeten voeren en een drukke tijd heeft met jagen, had ons blijkbaar gehoord (of geroken, ja ja maar jullie weten de helft nog niet
J ) en kwam dus ook erg hongerig en vermagerd van de ander kant. Heel schikachtig, toch lief en alert, heeft ze het eten dat we voor haar hadden neergelegd opgeschrokt en onhoorbaar verdween ze weer in de struiken.

 

Toen we bijna bij de uitgang waren, zagen we een groepje staan waarvan een drietal volwassenen en een tweetal kleine kinderen. Frank sprak de gedachten uit dat deze mensen een hondje bij zich zouden hebben.

Nu kan dit niet, want deze zijn verboden in dit gebied (zouden ze ook met kinderen moeten doen) dus ik dacht in eerste instantie dat hij een kind naast de kinderwagen op de grond bedoelde en reageerde niet.

Toen hij dit nog twee keer zei: “het lijkt wel dat ze een hondje bij zich hebben”, draaide ik me tenslotte om en zag een aantal lange stelten uit de armen van een wezen bungelen. Deze identiteit stond midden op het wandelpad, omringd door spelende en joelende kinderen. Het doodsbange diertje lag spratelend in haar armen terwijl ze trots om zich heenkeek naar iedereen en het erg leuk vond dat er mensen kwamen om het arme diertje te aaien of er foto’s van te nemen!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

Ik heb het diertje onmiddellijk van haar overgenomen en haar gezegd mee te lopen naar de boswachter. Toen we uiteindelijk daar aankwamen lag hij eindelijk heel stil op mijn schoot. Ik hield het licht tegen, sprak en bewoog niet en probeerde hem zo rustig mogelijk te krijgen. Dat lukte uiteindelijk al had hij zich, van pure ellende en paniek wel helemaal leeggepoept.

 

Je vraagt je af waar de mensen hun verstand gelaten hebben want iedereen weet toch dat je pasgeboren hertjes niet (ik herhaal NIET) aan mag raken of op mag tillen. De moeders leggen hun kinderen in het hoge gras en de kinderen bljiven liggen tot moeder weer terugkomt, één x per dag of, vaker als er niemand in de buurt is.

Op het moment dat de geur van het kind  veranderd, omdat er mensen aan hebben gezeten. kan het zijn dat de moeder niets meer van het kind weten wil. Het zal dan gedurende een week alleen en doodstil in het gras blijven liggen wachten. Voor niets.

Uiteindelijk gaat het dood, door honger,dorst en kou, alleen omdat de mens zich er mee bemoeit.

 

Het herenkind is uiteindelijk met hulp van de boswachter terug gelegd en hopelijk accepteert de moeder het nog. A.u.b zegt het voort en waarschuw iedereen. Op dit moment kun je tijdens je wandeling baby’s tegenkomen.

NIET AANKOMEN  en geef ze daardoor een kans te overleven.

 

Bedankt

Last Updated on Monday, 14 June 2010 14:55
 
Respect Print E-mail
Written by Mirjam de Leon   
Monday, 21 December 2009 17:19
Share

Het is December, de maand van de feestelijkheden. Desondanks worden er vanaf vandaag weer duizenden dieren afgemaakt.
Geslacht omdat de wijze waarop door ons wordt omgegaan met dieren zo ongezond en onnatuurlijk is, dat het geen wonder is dat er ziektes ontstaan en kunnen floreren.
De mens, een plaag, vindt dat ze moet ingrijpen. Juist het ingrijpen in de natuur heeft ervoor gezorgd dat dit soort wantoestanden zijn ontstaan.
Wanneer zal de mens zijn hersenen eens leren gebruiken?
                                     Respect.
                                    You want it.
                                    They want it.
                                     We want it.
                                    Join us now.

Last Updated on Monday, 21 December 2009 17:31
 
In de voetstappen van de Charlie's Print E-mail
Written by Mirjam de Leon   
Sunday, 22 November 2009 09:13
Share

 Met al mijn zintuigen op scherp kijk ik voorzichtig het vliegtuig uit. Bij mijn eerste stap in het meer lopen de waterdruppels mijn lieslaarzen in Ik ben het me niet bewust.

Na anderhalf uur vliegen in de oude Otter waarbij de chauffeur de grootste moeite moest doen om ons, al pompend met de hand, in de lucht te houden zodat we niet voor eeuwig verzwolgen zouden worden door de koude Oceaan, zijn we op een meer geland en ben ik eindelijk aangekomen op dat stukje aarde waar ik al een jaar naar uitgekeken heb.

Katmai National Park, Alaska, waar geen mensen wonen maar beren; grizzlyberen.

Ik sta op de open toendra. Ik kan kilometers ver kijken en zie de mooiste en warmste herfstkleuren. Hier zijn geen bossen waar ik me achter kan verschuilen, hier zijn geen bomen waar ik in kan klimmen.

Ik heb ze ook niet nodig. Kwetsbaar maar vol verwachting en vol vertrouwen loop ik achter Chris aan.

 

Die morgen zijn we heel vroeg aangekomen bepakt met tassen vol camera apperatuur en een lunchpakket. Anderhalf uur lang worden we gebriefd, vertellen ze ons van hun ervaringen.

Dit kleine vrouwtje dat al dertig jaar, samen met haar man de piloot, en een select gezelschap “op bezoek”gaat bij de bewoners van dit stukje niet ontgonnen, natuurgebied. Zij kennen de beren en de beren kennen hun. Zij vertellen ons wat we wel én niet moeten doen.

Ze drukken ons op het hart dat we ons bewust moeten zijn van de bevoorrechte positie die we hebben door te kunnen en mogen genieten van dit stukje paradijs op aarde.

De verhalen die worden verteld lopen uiteen van adoptie door familieleden van weesjes als hun moeder is overleden, tot het “uit veiligheid parkeren” van berenkinderen door hun moeders bij de groep van Ken en Chris.

Beren zijn intelligent, vriendelijk, nieuwsgierig en opportunistisch. Chris verteld over de voorzichtigheid en soms angst van deze kolossale reuzen voor ons, mensen, omdat we zo onvoorspelbaar kunnen zijn. De rust en het vertrouwen als wij niet onvoorspelbaar of agressief zijn en daarom over onze lichaamstaal, die zo gelijk is aan die van hun, die, als je goed kijkt nieuwsgierigheid, dan respect en uiteindelijk rust uitstraalt.

 

Dit gaat door me heen terwijl ik over de toendra loop in de richting waarvan we hopen dat er zich een paar beren ophouden om zalmen te eten. Dit is de zalmentijd en dus de tijd van overvloed. Voor de winter invalt en ze in winterslaap gaan, moeten alle beren zich hebben volgegeten, zodat ze deze magere en koude periode doorkomen tot het weer voorjaar wordt. Ik probeer me voor te stellen hoe dit is: zeven maanden niet eten maar wel mijn jongen voeden van mijn eigen vetreserves. Proberen een hol te vinden waar ik veilig zal zijn voor mensen die mij kwaad kunnen en willen doen: jagers.

 

Ho!

Met deze gedachte wil ik vandaag niet door. Ik wil nu eindelijk, na al die jaren dat we wel beren hebben gezien maar altijd met ingebouwde veiligheidsmarge en enige reserves, me openstellen voor deze ervaring.

Als we de heuvel over zijn zien we onze eerste vrienden van die dag. Diverse beren zijn aan het vissen en de knalrode zalmen flitsen al kuitschietend door de rivier. Overenthousiast proberen we snel de camera's op te zetten. Onze snelle, houterige en schokkerige bewegingen laten de beren schrikken en, een beetje gelaten maar gematigd gehaast, verlaten ze dit deel van de rivier. Chris spreekt ons aan op ons domme gedrag en we beloven beterschap. We waren gewaarschuwd en zien dan nu ook het resultaat van onze eigen stommiteit. Kalmer en bedachtzamer lopen we verder en naderen dit keer stapvoets, en nog steeds vol in het zicht van de beren, een nieuwe plek. Rustig en met kalme bewegingen pakken we de camera's dit keer uit. Hierdoor blijkbaar niet gealarmeerd , gaan de beren, nadat ze even hebben bekeken of we dan écht geen kwaad in de zin hebben, dit keer gewoon door met vissen. Er valt een deken van rust over onze groep en ik kijk meer dan ik fotografeer. Een grizzlydame, die haar buik blijkbaar vol gegeten heeft loop op haar gemak mijn richting op. Ze is overduidelijk geïnteresseerd in wie ik ben. Met grote ogen blijft ze zowel mij als de vissen in de gaten houden terwijl ze oversteekt. Nu ik de tijd neem om op mijn gemak te kijken, zie ik inderdaad geen enkele vorm van agressie. Dit is nieuwsgierigheid en ik blijf haar dan ook recht aankijken. “Stand my ground” is wat me geleerd is dus dat zal ik dan maar doen.

Als ze op anderhalve meter genaderd is blijven we elkaar op ons gemak opnemen. Ik word warm van binnen en zie een heel mooi en heel kwetsbaar dier. Als ze zich na enige tijd omdraait en verder gaat met wat beren doen, prijs ik me gelukkig. Wat een ervaring.

Er komen een moeder met twee kinderen de heuvels af onze kant op. Ze worden gezien door de anderen een een paar “afgezanten”lopen de bezoekers tegemoet. Ze blijken elkaar te kennen en de moeder wordt hartelijk begroet door haar zuster. Het lijken net honden en ze geven elkaar kopjes en delen wat vriendschappelijke porren uit. Al stoeiend lopen ze onze kant op.

Bovenop de heuvel ligt een hele grote beer. Waar die vandaan gekomen is weet ik niet. Het is warm en ze ligt lui uit te buiken terwijl ze aan het zonnen is en een schuin oog op ons kan houden. Van bovenaf kan ze alles goed zien en we voelen ons beschermd. We laten ons zakken op de grond en eten, tussen de graten en afgekloven zalmenkoppen, onze lunch. Af en toe steekt er een beer zijn kop op boven het struikje waar ik naast zit. Blijkbaar vraagt die zich af waar we gebleven zijn. Gerustgesteld dat we er nog zijn en ons niets mankeert, laat ze zich weer terugzakken op haar vier poten.

 

De hele dag is een aaneenschakeling van dit soort ervaringen en ik blijf me verbazen over de vriendelijkheid, rust en acceptatie van deze dieren.

Ze zijn sociaal, voorspelbaar en hebben duidelijke familieverhoudingen.

 

Als ze ons aanvallen komt dat door ons eigen gedrag. We bedreigen ze, komen tussen moeders en hun kinderen of komen aan hun eten wat ze zo hard nodig hebben om te overleven.

Waarom wordt ons dit niet geleerd? Waarom leren we onjuiste dingen over deze dieren?

Terwijl wij allemaal, onder de indruk, gelukkig maar ook verdrietig over het vertrek, het vliegtuig weer ingaan, neem ik, terwijl de tranen me over de wangen lopen, het volgende voor:

In de voetstappen van de beide Charlie's (Charlie Russell en Charlie vander Graw) neem ik me voor zoveel mogelijk mensen hier over te vertellen.

 
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 Next > End >>

Page 4 of 7
All Creatures Great and Small