All Creatures Great and Small

Reisverslagen
Share

Dineren met Beren Print E-mail
Written by Mirjam de Leon   
Thursday, 03 September 2009 06:03
Share 
Na een reis per auto en diverse vluchten met uiteenlopende kleinere en grotere vliegtuigjes kon het spotten beginnen. 
We gillen ze aan de Bald Eagles; de 5 Moose kinderen; een zeehond met adoptieneigingen, een groot aantal zeer aaibare honden; opgewonden frutjes van divers allooi en de mooiste otters die je maar bedenken kan.
Het is gelukt!
Gisteren was de test waar we het afgelopen jaar al naartoe geleefd hebben.  De eerste mogelijkheid om heel misschien met het vliegtuigje  naar de beren te gaan.......en we gingen. Het mooiste weer van de wereld, strakblauwe lucht en weinig turbulentie.
Dat we een tegenwind hadden waardoor we bijna stil hingen tot we bijna uit de lucht vielen en op het punt hebben gestaan weer om te moeten keren................
Dat we de vulkanen op een rij allemaal met een fijn wolkje as uitspugend zagen................
Dat er toch luchtzakken waren waardoor we tientallen meters naar beneden vielen (met alleen maar een hele koude oceaan onder ons)..........het maakt niet uit.
Zowel Frank als ik hebben genoten. De beren liepen om ons groepje heen, keken vertederd naar al die gekke tweevoeters die op een kluitje stonden terwijl je kon zien dat ze zich afvroegen wat voor toeters wij voor onze neus hadden die van die vreemde geluiden maakte terwijl we onze tanden lieten zien in gelukzalig grijnzen.
De sfeer zo ontspannen de hele dag. Geen enkele agressiviteit van mensen of dieren.
Een volmaakt samenzijn. Het kan dus inderdaad en het bewijs wordt dagelijks geleverd.
Tientallen beren waarvan een groot deel familie van elkaar zijn. Behalve intelligente ook heel sociale dieren.
Twee volwassen zusters die elke keer naar elkaar trokken en speelden terwijl ze eten deelden; een moeder met bijna volgroeide kinderen die te lui waren om zelf vis te vangen en dus hun moeder dat liet doen terwijl ze al gillend achter haar aan liepen tot ze eindelijk grommend, maar weer toegaf. Twee net niet volwassen weeskinderen die proberen dit jaar te overleven en de kans is 50/50. Een zwaar gewonde 1000 pond zware mannetjesbeer die niet liet merken dat er een groot gat in zijn schouder zat waar het vel aan hing en die zoveel respect krijgt dat alle beren voor hem opzij gaan.
We hebben onze lunch naast deze geweldenaars op zitten eten. 
Wel alle kruimels oprapend. Deze beren zijn namelijk door de strikte regels van Ken en Chris helemaal niet gewend aan ons eten.
Ze zijn wel nieuwsgierig naar " nieuwe" bezoekers maar niet naar hun eten en associeren mensen daar dus niet mee. In harmonie dineren met die prachtige grizzlyberen.
Ons vertrek kwam veel te vroeg.
En toen, terwijl we nog te vol waren van deze dag, kwam het moment dat  we de moeilijkste beslissing ooit moesten  nemen!
Vandaag, maandag, hadden we nog een optie genomen en er is nog plaats. Gaan we terug of gaan we hier weg.
Ons hart is duidelijk: nog een keer.
 
Een dagje tandenknarsen in de duinen Print E-mail
Written by Mirjam de Leon   
Monday, 27 July 2009 16:47
ShareNog een paar weken te gaan en één van de laatste vrije dagen.

Ik pak mijn Olympus rugzak, doe daar 1 ei en fles water in, een pannekoek en wat ander lekkers. Het is weer tijd.

Camera mee of niet? Ja, toch maar en terwijl ik de kast opendoe en de batterijen zoek blijkt mijn telelens nog boven te liggen. Jammer dan. Groothoek zoem is meer dan voldoende, er zal toch wel weer niets te zien zijn.

Onderweg naar de duinen blijkt de brug dicht te zijn. Dat is tegenwoordig schering en inslag, maar goed ik heb vrij dus auto uit en wachten.

 

Aangekomen lijkt het er op dat er inderdaad geen regen gaat komen voorlopig dus ik besluit om mijn regenjas in de auto te laten liggen. Ik hijs de rugzak op mijn schouder, sluit de auto af en wandel weg.

Geen mens te zien, geen auto te zien of te horen. Stilte.

 

Het wordt warmer en warmer. Halverwege stuit ik op een roofvogelkind. Groot en erg dichtbij maar natuurlijk geen telelens.

Bijna op mijn keerpunt aangekomen zit er een erg mooi ijsvogeltje op een takje bij het water. Voorzichtig zet ik de tas op de grond om mijn camera desondanks te pakken. Tuurlijk vliegt hij net weg voordat ik mijn camera te pakken heb. Tegelijkertijd komt de roofvogel al fluitend overlangs en verdwijnt in de verte om prachtig in het zicht op een boom te gaan zitten in het verboden gebied, al roepend naar zijn moeder.

Op de terugweg moet ik even de bosjes in en terwijl ik met de broek op de knieen zit sluipt een prachtige vos net 2 meter voor me uit de weg over. Mijn broek ophijsend en mijn camera in mijn ene hand, balancerend om niet onderuit te gaan probeer ik nog een foto te maken als bewijs: “Kijk Frank, ik heb deze vos gezien, hij is er nog”.

Aan het eind van de wandeling loop ik over de brug en kijk verterd naar een blauwe reiger die gepest wordt door een eend, een aantal aalscholvers en nog wat tuig. In mijn ooghoek zie ik iets blauws. Het zal toch niet....................en jawel hoor een ijsvogeltje. Hij scheert over het water en ik zie hem van links naar rechts over het water glijden.

Ik pak mijn camera en ga oefenen voor Alaska. In de licht zie ik drie vogels aankomen die anders lijken en schijnen te baltsen. Het zijn drie valken, overduidelijk 2 ouders en een kind. De ijsvogel is in de bomen verdwenen en ik sta een beetje lullig met de camera in mijn handen te kijken naar al dat moois dat veeeeeeeeeeeeeeel te ver is om met een groothoek te schieten.

 

Naar huis maar met de hoop dat Frank me zal geloven en de hoop dat ze in de buurt blijven voor als ik terug kom.

 
Een dag afgestreept Print E-mail
Written by Mirjam de Leon   
Friday, 19 June 2009 19:27
Share

Vanaf 1 juni hebben we, zoals elk jaar een blad met days to go, in hokjes met de datum erboven. We strepen elke dag een dag eraf en zijn nu dus al op .. dagen!!!!!!!!!!

Sinds Frank zijn nieuwe lens heeft en nu ook een eigen rugzak, heb ik de beschikking weer over mijn eigen tassen. De inhoud hiervan is de afgelopen tijd zo aangepast aan ons beider apperatuur, dat ik de originele indeling volledig kwijt ben. Het wordt nog even goed zoeken op het net, maar ik heb tenminste weer mijn eigen rugtas! Allen al het idee dat ik daar mijn spulletjes zoals camera met lensen, tandenborstel, bitbakje (tegen het knarsen van dit neurootje), t-shirt en pillen in mee kan nemen op mijn eigen manier ingedeeld geeft me een heerlijk gevoel. Het is tenslotte de bedoeling dat we zo weinig mogelijk meenemen dus weinig baggage. Deze week hebben we de zolder al opgeruimd en vorige week de slaapkamer dus twee kamers in het huis beginnen een opgeruimde indruk te maken. Voor mij is dit deel van de voorpret want, behalve dat het lekker toeven is in een opgeruimd huis, is het ook prettig thuiskomen in een schoon huis. We hebben helaas nog geen vrijwilligers gevonden die ons bedje spreiden voor de thuiskomst, maar laat vooral iedereen die zich hiertoe uitgenodigd voelt, zich vooral niet inhouden! Morgen weer een drukke dag op het werk want overmorgen is het vaderdag, dus ik ga me even heerlijk ontspannen (tenminste als de katertjes me dat laten) en duik mijn bedje in.

 

Last Updated on Thursday, 25 June 2009 12:03
 
Afwachten maar. Print E-mail
Written by Mirjam de Leon   
Friday, 05 June 2009 18:29
Share

De jas, die enige maanden geleden gekocht is, hangt met label en al nog steeds klaar en elke avond en ochtend is dat, na de katertjes, het eerste dat ik zie. Eigenlijk zou ik het liefste mijn koffer al pakken gaan pakken en bedenk ik me met verkleukeling wat ik daar allemaal in ga leggen. Frank is doende de lens die hij al heel lang wil hebben, in handen te krijgen, maar alles en iedereen werkt hem tegen. De prijzen, het internet, het ontbreken van vrije dagen. Afwachten maar.

In de tussentijd lopen we, voor onze broodnodige training, met volledige bepakking enige kilometers door het land op elke vrije dag die er ter beschikking is. Wat nemen we mee aan bagage? Welke cameratassen gaan er mee en hoe maken we de indeling? Hoeveel kilo kan ik tillen? Alle afwegingen die we maken is voor ons in ieder geval een deel van de voorpret. Helaas zijn de katertjes het niet met ons eens. Ondanks het feit dat Frank enthousiast tegen me blijft roepen dat ze met een koffertje ook op vakantie mogen, weet ik dat de Frut zijn moeder (en dan voornamelijk de warmte van haar lijf) heel erg zal missen. Als ze dan maar niet weer terugkomen met één of andere ziekte, moet ik eigenlijk al heel tevreden zijn. Afwachten maar.

Op het werk is het een kwestie van uitzingen. Het blijft druk en het blijft vooral spannend. Wanneer gaan we verbouwen? Hoe gaan we in de tussentijd de winkel draaiende houden en is die mogelijkheid er eigenlijk wel? Ook zijn er al mensen bezig met het maken van de nieuwe roosters en graag zou ik daar bij betrokken willen zijn om niet achteraf voor een voldongen feit geplaatst te worden. Afwachten maar.

Last Updated on Thursday, 25 June 2009 12:02
 
Nog zo'n 100 dagen voor vertrek Print E-mail
Written by Mirjam de Leon   
Thursday, 04 June 2009 15:04
Share

Afgelopen Maandag is het aftelformulier opgehangen en vandaag is het nog zo'n 100 dagen voor vertrek. Het wordt nu te overzien. Op één hotel na is alles geregeld. De auto's moeten nog een beurt hebben en Swiebertje heeft nog zijn jaarlijkse inenting tegoed, maar dan staat ons niets meer in de weg. Op naar de tien weken.

Last Updated on Wednesday, 01 July 2009 21:12
 
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 Next > End >>

Page 6 of 7
All Creatures Great and Small