All Creatures Great and Small

Reisverslagen
Share

Het klompenspoor de wereld door #2 Print E-mail
Written by Mirjam de Leon   
Monday, 09 September 2013 00:00
Share

Dit gelooft niemand!

Vandaag moesten we op de boot om van Vancouver Island te komen naar Klemtu, een plaats op Prince Royal Island. De boot, een kleine Ferry met maar 1 laag voor auto's en 1 dek voor cafetaria en zitplaatsen, Afvaart om 21.30 uur en aankomst de volgende dag in Klemtu rond 14.30 uur. Op zich is dat nog geen probleem, ware het niet dat

er geen slaapplaatsen zijn, geen douches en geen............noem maar op.

De mensen op deze boot zijn s'ochtends aangekomen om 9.00 uur om een dag te "winkelen", hun bankzaken af te handelen etc. en komen van verschillende eilanden af. De boot meert dus op 5 verschillende plekken aan, op zowel de heen- als de terugreis.

Omdat er geen slaapplaatsen zijn maar je er gemiddeld wel 10 tot 20 uur op zit, heeft de lokale bevolking een aantal oplossingen gevonden om deze reis te maken.

Wij kregen het advies van de dame achter het loket bij de Ferry om "niet beleefd te zijn en anderen voor te laten". Wat daarmee bedoeld werd, werd snel duidelijk.

Wij hadden ons ruim drie uur van te voren gemeld en deden meer navraag bij dezelfde dame, want we waren wel nieuwsgierig geworden waar ze het over had. Het bleek dat de "Indianen" de "beste" plekken meteen innamen en jawel, zelfs allerhande banken, vloerdelen en tafels confisceerden zo snel mogelijk confisceerden. Op advies en na een tekening gekregen te hebben waar deze beste plekken waren, posteerden Frank en ik ons pal voor het hek van de loopplank naar de Ferry.

(Altijd rustgevend zo'n vakantie.)

Ik zou me als eerste de trap opstorten en 1 van de drie beste banken innemen. Frank zou zich opstellen voor een rugby scrum en de opdringende menigte (behoorlijk gevuld trouwens ook dus niet makkelijk tegen te houden lijkt me) zo lang mogelijk ophouden terwijl ik me het schip instortte.

Ik was als eerste boven en nam de mij geadviseerde bank in beslag! Uithijgend en me schamend voor mijn opdringerige gedrag, wachtte ik op de dingen die komen gingen. En die gingen komen!

luchtbed 1

Binnen no time werd de vloer verbouwt. Stoelen opgestapeld en banken in bezit genomen. De verlaatte mensen begonnen grote pakketten uit te pakken, motoren in elkaar te zetten en matrassen op te blazen, kussens neer te leggen roltassen, koelboxen, noem maar op. We wisten niet wat we zagen maar mochten het fotograferen. Er tussendoor kwam de melding dat de cafetaria open was en werden de bladen met voedsel gehaald, de buitendeur ging dicht en het feest kon beginnen.

luchtbed 2

Logeer ik toch nog in mijn leven 1 keer in een hostel.

Onderweg kwamen we tot de ontdekking dat het is toegestaan je tent neer te zetten op het buitendek. (Vanzelfsprekend zonder haringen.) Binnen op een staketsel naast onze "grube" of te wel, onze bank staat het emmertje met zakjes genaamd "sea sick bags". Bij aanmeren in de eerste haven: Bella Bella (waarvandaan we ook zullen vertrekken maar dan per twee motorig vliegtuig(als je mazzel hebt en ze het allebei doen)) liep het leeg, met achterlating van een ongelofelijke hoeveelheid puinzooi. Grote en dan bedoel ik ook, hele grote, bekers cola; papiertjes, servetjes, bladen, plastic zakken, flessen, noem maar op. Op twee passen staat een lege, ook grote maat prullenbak en een kast voor de dienbladen. Maar die fasciliteit wordt niet gebruikt door de passagiers. Ik heb de deur na vertrek van anderen, even open gezet, zodat we weer wat frisse lucht kunnen inademen. Inmiddels zijn de plekken van de lokale bevolking, ingenomen door de "blanke" Canadezen.

Nog vijf uur te gaan tot onze aanmeerplaats. Hier, in Bella Bella is volgende week het zalm festival en hebben ze een kweekerij waar je de zalmen ziet jumpen. Tientallen Bald Eagles zitten in de bomen bij de haven om, samen met ons, verlekkerd te kijken naar al dat heerlijks.

Oh ja, de koffer met klompen staat in het karretje benedendeks.

http://www.allcreatures.nl

Last Updated on Sunday, 22 February 2015 20:13
 
Het klompenspoor de wereld door #1 Print E-mail
Written by Mirjam de Leon   
Saturday, 07 September 2013 00:00
Share

We zijn vier dagen geleden in Canada aangekomen en al gewend aan het vrije leven: we willen niet meer terug!

 

Ik zit voor de blokhut aan het strand en luister naar de meeuwen, adelaars, kauwen en steltlopers terwijl de mistbanken uit zee weer opkomen. Of de zon het vandaag weer gaat winnen, is nog de vraag, maar de afgelopen dagen waren prachtig. Terwijl we gisteren een heel stuk langs het strand liepen richting de monding van de rivier (die we nooit bereikt hebben) kwamen de Orca's langs. Vissend, spelend, spuitend, slaand met de staarten, een hele show. De rust, frisse lucht en de stilte zijn niet te evenaren.

In de tussentijd dat ik dit schrijf is het eiland aan de overkant in dikke mist gehuld. Ook de vuurtoren is niet meer zichtbaar en de misthoorn zal snel aangaan.

De heenreis was meer dan voorspoedig. gezellig en we zijn met meer spullen uit het vliegtuig gestapt dan er in. (Al bekend bij de mensen die facebook hebben.) Bij binnenkomst, nadat ik mijn lieftallige achterwerkje had neergevleid op de belangrijkste stoel 1 a en Frank naast mij plaatsnam op 1 b voelde ik de noodzaak tot inspectie van de toiletruimte. Toen ik mij bouwvallig richting de deur manouvreerde en opzij keek het keukentje in, keken de stewardes en ik elkaar aan, hadden een blik van herkenning begonnen enthousiast tegen elkaar te tetteren tot zij riep: jij doet iets met "art" (onze website heet Art and Nature photography" en ik met stomheid geslagen was, want: hoeveel duizenden mensen ziet zij in een jaar en hoe is het mogelijk dat ze ons nog kan plaatsen!!!!Een schat van een mens. Toen we daarna ons welkomstglas met bubbels kregen, waren we eindelijk "thuis".

Gedurende de trip hebben we ons met twee 86 jarige - tweeling - dametjes beziggehouden. Mieke vond Frank de liefste die er was en moest ook aan zijn mooie haar zitten. Ans had een slecht zittend kunstgebit en liet zich graag richting toilet leiden onderweg tegen iedereen aan pratend en een "conference" in de pantry houden. Omdat zij, ook verwend door het personeel, een bijzonder goed gevuld en uitermate zwaar tasje met extra flesjes sterke en zoete drank waaronder Bailys kregen (beiden suikerpatientjes, maar dat mag de pret niet drukken) en de stewardess ons ook erg aardig vond, kregen Frank en ik een goed gevuld tasje met 5 flesjes bubbels. chocoladerepen en pringles mee. We zijn nog aan het overdenken waaraan we die kunnen schenken maar zijn nog geen goed doel tegen gekomen.

De misthoorn is aan.

Wij huren elk jaar een auto bij Alamo. Toen we de koffers hadden liepen we dan ook in een rechte lijn naar de verhuurauto's. Ook prettig dat je een vliegveld zo goed kent dat je met je ogen dicht je weg kan vinden na 9 uur en midden in de nacht.

Hoe moeilijk kan het zijn een passende SUV te krijgen? Moeilijk! Apetrots kwam de dame op platte schoentjes en met knalrode hieltjes in chiq jurkje ons een auto showen.....een lange, spierwitte, begrafenisauto. Dacht t niet!

Er komen een paar Orca's voorbij dus even wachten..........

De dame was wat verbaasd over onze afwijzende reactie maar bleek bij nader inzien ook een Jeep Patriot ter beschikking te hebben. Of die goed was? Tuurlijk riep ik enthousiast toen ik een blik naar het vehiekeltje wierp. Reed de kar heen, gooide de klep open en begon de koffers en tassen in te laden. Toen ik de achterklep dicht wilde doen, bleek dat in het geheel niet te kunnen. Niet een klein beetje niet te kunnen, maar helemaal niet! Wat nu te doen want de overvolle parkeerplaats bleek te bestaan uit te kleine of al gereserveerde auto's en we wilden eigenlijk wel ons bedje in na een doorwaakte dag van 24 uur. Gelukkig bleek dat er een mogelijke wagen met 15 minuten ter besckikking zou komen en zijn we nu in het gelukkige - tijdelijke - bezit van een Ford Edge. Niet te ruim......-voor onze begrippen - maar de achterklep kan dicht en we hebben bekerhouders. Open dak en een heleboel piepjes toeters en schijnbewegingen; sleutel hoeft alleen in de buurt te zijn en de informatie straalt je tegemoet waardoor je verblind wordt. In Canada is de straatverlichting al jaren niet aan...............

Bij aankomst in ons hotel bleken we de "guest of the day" te zijn met gratis upgrade naar een suite met balkon, televisiekamer, keuken en 2 grote televisieschermen en de manager van het hotel vol trots en overgave vertelde over de goody bag die ons stond te wachten. Hierin bleken een flesje water, een appel en sinaasappel en minimars te zitten. Maar lief was het wel.

De auto rijd heerlijk, 1 op 8 en heeft ons al 400 kilometer het land ingebracht.

We hebben nieuwe neurofrutjes gevonden die hebben gediend als fotografeer project op het strand. Vloekend,scheldend en tierend tracht ik mij voorzichtig in hun richting te begeven maar ze zijn mij telkenmale te snel af. Dacht alles al een keertje meegemaakt te hebben maar heb eerlijk gezegd nog nooit zulke kleine neurootjes gezien.

Strakjes gaan we naar ons nieuwe tijdelijk verblijf op de top van dit eiland waarvandaan we morgenavond met de boot hopen te vertekken voor verblijf bij de oorspronkelijke bewoners en hopelijk de witte beren. Daar gaan we 1 overvolle roltas legen!!!!!Jippie.

Weet niet waar we deze mail kunnen versturen maar het staat in ieder geval genoteerd.

hou de voetjes warm en de oortjes open

Last Updated on Sunday, 22 February 2015 16:54
 
Finland Avontuur Slot Print E-mail
Written by Mirjam de Leon   
Saturday, 30 June 2012 21:15
Share

Ruim op tijd aangekomen op het vliegveld, zijn we de enige menselijke aanwezigheid op dit vliegveld.Alleen in de toren zien we een eenzaam iemand rondlopen en buiten op het bankje wacht een andere passagier.

Onze koffers, inclusief cameratassen staan binnen......uit het zicht. Dat kan hier! Wij wachten buiten in het zonnetje tot "het restaurant" opengaat en we kunnen inckecken. Er vliegen wat tweemotorigen rond en een bijzonder vreemde helikopter. Hij ziet er uit als zelfgebouwd bouwpakket of als schip met de zeiling op (in de hoogte dus.)

De rust en de ruimte zijn ook hier een verademing. Ook het overwicht waarmee de politie de laatste dronkelap, van de staar plukt na dit weekeinde vol drank, geven geen enkele aanleiding tot verstoring van de rust of aanleiding tot een gevoel van onrust.

Als alles goed gaat, landen we vanavond en moeten we ons, voor we de katten kunnen vertroetelen, door de drukte, chaos en zenuwachtigheid heenworstelen op Schiphol

 

 

Last Updated on Sunday, 01 July 2012 18:39
 
Finland Avontuur deel 4 Print E-mail
Written by Mirjam de Leon   
Saturday, 30 June 2012 21:14
Share

We gaan vanavond onze laatste nacht in.

En we hebben de laatste overnachting in een " hide-out" afgezegd. We moeten namelijk rond 9 uur  in de ochtend wegrijden richting het vliegveld en zouden anders pas rond die tijd uit de hut terugkomen, zonder slaap, douche of ontbijt.

Vanavond slapen Frank en ik, helemaal alleen hier op het terrein van het basiskamp, waar alle kamers open zijn, tientallen auto's van gasten staan die vannacht allemaal in het bos verblijven, inclusief het Franse echtpaar dat hier verblijft en waarvan de camper met kat en teckel vanavond onbeheerd 15 uur wachten op hun terugkeer, en waar de gemeenschappelijke ruimte en keuken wel met een slot is afgesloten door de vervangende beheerder. (Waardoor ik me wederom afvraag waarom onze kamers met al onze persoonlijke spullen en camera;s niet afgesloten hoeven te worden en waarom wij geen sleutel van de kamer (konden) krijgen?!)

 

Maar nu de traktatie:

We hebben afgelopen nacht zo'n ongelofelijke traktatie gehad: de eerste; tweede en derde Veelvraat van ons leven. Vastgelegd op film en card en back-up EN in ons geheugen. Wat een prachtige, leuke, intrigerende, bijzondere dieren. Wat een mooie vacht en hij loopt alsof hij zweeft. En snel dat ze zijn!

Het schijnt zo bijzonder te zijn dat we ons mogen rekenen tot een select gezeschap/kleine groep van gelukkigen die er ooit een in het wild hebben gezien. Zelfs van de lokale bewoners heeft het merendeel er nog nooit eentje gezien, zo blijkt.

Foto volgt later en wat hebben we nu nog te wensen? Dit keer hebben we in twee nachten: 2 wolven, 2 beren, minstens 3 veelvraten en een Moose gezien.

Ook al zitten we vlak bij de Russische grens (zo'n 500 meter)  in een stuk dat door beide partijen " niemandsland" wordt genoemd,  waar niet gejaagd mag worden, er wordt ook hier gestroopt, gejaagd en getraind met honden voor de berenjacht. We hebben vannacht geblaf gehoord en vroegen hier vandaag naar.

Terwijl we in de " hide-out"  zo ver van de bewoonde wereld afzitten dat het over zandpaadjes een uur rijden is voor je er bent, gemeten vanaf het basiskamp, dat al ver van de civilisatie afligt, hoor je dan hondengeblaf.

In de wijde omtrek woont er niemand, zijn er geen wegen, dorpen, huizen of wat dan ook. De stilte is dan ook letterlijk oorverdovend en je hoort het bloed door je eigen oren stromen. Je hoort het ritselen van de wind door de blaadjes aan de struiken en de bomen.

 

Wil je rust, is dit HET land bij uitstek. Je hoort of ziet niemand. De natuur is vergelijkbaar met de natuurparken van Canada, maar er ontbreekt een belangrijk deel: er zijn GEEN dieren te zien of te horen. Je kan hier honderden kilometers rijden of wandelen maar zal niets zien. Geen roofvogels te bekennen: wordt op gejaagd. Geen zoogdieren te zien: wordt op geschoten. In een land zo groot als 40 keer Nederland met zo veel ruimte en nog zo veel bossen en natuur, vinden wij, dierenliefhebbers als wij zijn, het ontbreken van dieren "armoede". Wij vinden het een gemis. Dat ontbrekende stuk zou hier zo iets moois van te kunnen maken. Fotografen zouden komen om te

kunnen " schieten"  en daar zouden ze hier flink wat geld aan kunnen verdienen.

Helaas een lange termijn gedachte en die slaat hier net zo min aan als in grote delen van Amerika.

Finnen zijn aardige, vriendelijke en doorgaans ongecompliceerde mensen, maar Finnen vinden het een recht om te jagen. Zoals in de donkere tijden zou het hun mannelijkheid bewijzen.

 

Wie weet hoe je deze stupide gedachtengang kan omdraaien, mag het zeggen. Graag voor het ook hier te laat is en de enkele honderden nog levende beren en nog enkele tientallen levende wolven, ook hier, allemaal, zijn afgeschoten.

Last Updated on Saturday, 30 June 2012 21:18
 
Finland Avontuur deel 3 Print E-mail
Written by Mirjam de Leon   
Saturday, 30 June 2012 21:11
Share

Toen was het eindelijk zo ver. Om 17.00 uur werden we, bepakt en bezakt in de vierweeldrive geladen en naar de overnachtings/kijkershut gebracht waar we binnen moesten blijven tot we de volgende ochtend half negen weer zouden worden opgehaald.

Hoe vaak heb ik vannacht niet aan mijn moeder gedacht. Ze had me voor gek verklaard! Wie betaald er nu om ruim vijftien te wordern opgesloten in een armoedig gefiguurzaagd optrekje, zonder toilet, zonder electra, met branddeken en brandblusser (daar heb je m weer) messen, gastanks en brandspiritus. Een wonderlijke combinatie. Gelukkig waren er vier plastic, zeer onke, stapelbare stoelen en vier hostel soortige stapelbedden. (Ook wel bekend van illegale gastarbeiders stapelplaatsen. Gelukkig maar 2 hoog.)

En daar zit je dan, vijftien lange uren in het licht, te wachten tot..............g.mag het weten, ik weet het niet.

Een heleboel meeuwen (hadden we al) een groot aantal kraaien (hadden we al) een Grutto! Hee, nog niet uitgestorven hier? Muggen, muggen en nog eens mugge. Geen Adelaars, geen beren ennnnnnn oh ja, 2 wolven, heeeeeeeeeeel ver weg. In die vijftien uren hebben we braaf met enige regelmaat, voor het geval dat, de belichting aangepast, toen het regende. De zon scheen, de lucht rood werd en weer bewolkt. Op het mooiste moment was er natuurlijk helemaal niets.

Het werd kouder. De schoenen moesten uit maar gelukkig lagen er slofachtige bedekkingen. Jassen en T-shirts voldeden niet meer en men had ons onder andere vergeten te vertellen dat er slaapzakken moesten worden meegebracht. Gelukkig waren die te leen, voor, u raad het al 10,00 euro. Te klein voor Frank en te groot voor mij.

One size fits all, behalve Frank.

Het mooiste moment kwam, toen we alles ingepakt hadden zo rond acht uur en natuurlijk juist op dat momentde wolf zich liet zien.

Gezien het buitengewone voedsel en voornamelijk de variatie hierin, hadden we ons gisteren een uur rijden veroorloofd om te eten in de "stad" Kuhmo, tussen de middag. Goedgemutst gingen we dan ook vandaag op weg in het vooruitzicht van een fatsoenlijk maal, maar wat bleek: alles is dicht: midzomer festival. Ook het restaurant en de sportsbar bij het hotel daar, serveert geen voedsel! Ook niet aan de gasten. Stel je voor, je logeert in het hilton en het is Koninginnedag en je wilt eten. Helaas pindakaas, nee geen pindakaas. restaurant dicht.

Bij terugkeer voor de verrassende avondmaaltijd, vroeg de vervanger-uitbater ons of het vandaag gezellig was geweest in de stad, waarvan hij wist dat we er naar toe gingen. Bij onze vraag waarom hij niet had gewaarschuwd, zei hij: " maar jullie hebben het me niet gevraagd". Kultuur shock.

o lusten wij er nog wel een.

Ook morgen is alles dicht

Last Updated on Sunday, 01 July 2012 18:46
 
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 Next > End >>

Page 2 of 7
All Creatures Great and Small